Odszedł załozyciel wspólnoty buddyjskiej Triratna

30 października odszedł Sangarakshita, założyciel jednej z najpopularniejszych na Zachodzie szkół buddyjskich Triratna.
Urodzony w 1925 roku jako Dennis Philip Edward Lingwood w Anglii do Indii trafił podczas służby wojskowej w trakcie II wojny światowej. Był jednym z pierwszych ludzi z Zachodu, którzy zostali wyświeceni na mnicha tradycji buddyzmu Theravada. Podczas swojego pobytu w Indiach włączył się w działania społeczno-religijnego ruchu zapoczątkowanego przez B.R. Ambedkara, przechodzenia dalitów ("niedotykalnych") na nieuznający podziałów kastowych buddyzm.

Sangharakshita_&_Dalai_Lama,_Everton_Villa._May_1957.jpg Sangharakshita i J. Św. Dalajlama 1957 r.

Związany z tradycją Theravada, nie ukrywał swojego rozczarowania dogmatyzmem i nacjonalizmem mnichów tej tradycji, których spotykał w Indiach. W 1953 roku rozpoczął studiowanie buddyzmu tybetańskiego pod kierunkiem Dhardo Rinpoche ze szkoły Gelug. Sangharakshita uważał Dhardo Rinpoche za ucieleśnienie ideału bodhisattwy, jest om do dziś otoczony szczególna czcią w szkole Triratna.
Innymi Nauczycielami tradycja Wadżrajany od jakich Sangharakshita otrzymywał nauki byli tak wybitni mistrzowie jak Jamyang Khyentse Rinpoche, Dudjom Rinpoche i Dilgo Khyentse Rinpoche. Otrzymał również nauki Chan od Yogi Chena i niezrównanego Czcigodnego Chatrala Rinpoche.
W tym samy czasie rozpoczął współpracę z B.R. Ambedkarem, politykiem i działaczem społeczno-religijnym, współtwórcą konstytucji republiki Indii, z kasty "niedotykalnych", który zapoczątkował ruch przechodzenia Dalitów na buddyzm. Po śmierci doktora Ambedkara w grudniu 1956 roku, Sangharakshita kontynuował Jego dzieło, udzielając nauk dalitom, a także prowadząc ceremonię Schronienia podczas której 200 000 "niedotykalnych" przeszło na buddyzm.
Po powrocie do Anglii zalozył w 1967 roku Friends of the Western Buddhist Order (obecnie Triratna Buddhist Community) któremu prewodniczył do roku 2000, kiedy przekazał obowiązki ośmioosobowej radzie "College of Public Preceptors", któremu przekazał na rzecz Triratny w 2005 roku cały swój majątek o wartości ponad 300 tysięcy funtów.
w 1997 roku został oskarżony przez The Guardian o wykorzystywanie sexualne członków Triratny w latach 70-tych i 80-tych. Wśród oskarżeń były nie tylko oskarżenia o manipulacje i nadużycia mające na celu nakłonienie młodych mężczyzn do uprawiania sexu z przywódcą ruchu ale też doprowadzenie d samobójstwa jednego z członków Triratny.
Po dziesięciu dopiero latach Sangharakshita przyznał, że "popełnił błędy" a w 2000 roku zrezygnował z funkcji przywódcy Triratny.
Nie są to jedyne kontrowersje wokół Triratny i jej założyciela.
Wielokrotnie pojawiały się też głosy negujące prawo Sangharakshity do nauczania buddyzmu i podważające "buddyjską prawomyślność" nowej szkoły i jej stylu nauczania, w którym nie ma właściwie typowej dla buddyzmu kluczowej roli Mistrza (co w pewnym stopniu można uznać jednak za powrót do zasad pierwotnej sanghi z czasów tuż po życiu historycznego Buddy Śakjamuniego) a nauczać może każdy doświadczony praktykujący, chociaż szczególnie istotnych Nauk udzielają, wyznaczeni w linii zapoczątkowanej przez Sangharakshitę preceptorzy. System w jakim działa Triratna przypomina nieco niektóre otwarte i liberalne wspólnoty protestanckie czy unitariańskie. Według informacji podawanych przez Wspólnotę Triratna Sangharakshita został upoważniony do nauczania przez tak wybitnych Nauczycieli buddyjskich jak Dhardo Rinpoche, Dilgo Khyentse Rinpoche czy Żywy Budda, Niezrównany Chatral Rinpoche.
Warto tu przypomnieć, że kontrowersje tyczące się linii przekazu czy "prawomyślności" nie są niczym nowym ani wyjątkowym w buddyzmie. Szkoła Drikung Kagyu była przez około sto lat od powstania uważana w Tybecie za heretycką, a w przypadku np. linii Zen przenoszonych do Japonii bywało, że linia przekazu była niejako dorabiana post factum. Podobne kontrowersje tyczą się wielu innych, znaczących szkól buddyjskich na Zachodzie-począwszy od Philipa Kapleau, który przeniósł nauczanie Zen do Ameryki (jego uczniowie utworzyli pierwszą w Polsce szkole buddyjską Zen Bodhidharma) i kontrowersyjnego, również z wielu innych powodów, Ole Nydhala. Niejako potwierdzeniem "prawomyślności" Sangharaksity i Triratny jest przynależność do Europejskiej Unii Buddyjskiej. Wspólnota liczy około 100 tyś. czlonków w ponad 20 krajach w tym w Indiach, gdzie czlonkowie Triratny kontynuują pracę dr Ambedkara wśród dalitów.
Istotną częścią działalności Triratny jest zaangażowanie społeczne m.in. tworzenie, działających zgodnie z buddyjskimi zasadami "właściwego zarobkowania", przedsiębiorstw. Największym z nich była firma upominkowa "Windhorse:evolution" działająca w latach 1980-2015. Największe ośrodki Triratny, takie jak Londyńskie Centrum Buddyjskie prowadzą również terpie osób chorych na depresje i terapie osób uzależnionych od alkoholu.
Charakterystyczną i nową cechą Triratny są też m.in. buddyjski ekumenizm, łączenie w jednej ordynacji linii świeckiej i monastycznej, nacisk na znaczenie "duchowych przyjaciół" (sanghę) i pracę zespołową, i podkreślanie znaczenia sztuki w rozwoju duchowym. Triratna jest również otwarta na Nauki innych niż buddyzm religii.
Triratna obecna jest również w Polsce, ma dwa ośrodki, w Warszawie i Krakowie

Theme by Danetsoft and Danang Probo Sayekti inspired by Maksimer